Week #3

 

Onder de knie | Nailed it (as Michelle would say)

De derde en alweer de laatste week in Brazilië, waar blijft de tijd. Third and last week already in Brazil. Time flies when you’re having fun.

De derde en alweer de laatste week in Brazilië, waar blijft de tijd. Het eiland leven bevalt me prima, de niet altijd toereikende infrastructuur en organisatie van vervoer storen me niet. Het is een houding van ‘het loopt, zoals het loopt’, stressen hierover is totaal nutteloos en dus hebben we dat maar losgelaten. Met gemengde gevoelens heb ik deze laatste week ervaren. Enerzijds wil ik niet weg, anderzijds ben ik ook al nieuwsgierig naar ons nieuwe avontuur in Colombia.

Third and last week already in Brazil. Time flies when you’re having fun. The island is great, even the not always functioning infrastructure, public transportation and traffic can’t bother me. There is an attitude of ‘it is, what it is’, no need to stress out about this so let it go, nothing is under control. With mixed feeling this week went by. On the one hand I don’t want to leave, however, I’m also curious about our new adventure in Colombia.

Werk | Work

Om toch aan de Nederlandse uren te conformeren en eerlijkgezegd omdat ik toch vroeg wakker ben, ga ik altijd vroeg naar kantoor. Bijna elke ochtend was ik aan het sprinten naar de bushalte omdat de bus er al aankwam. Gelukkig waren de buschauffeurs zo galant om te wachten, ik denk dat ze het stiekem wel vermakelijk vonden om mij op m’n sandalen te zien rennen. Het bedrijf van het kantoor waar wij als roamers zitten begint hun werkdag om 12 uur. Zodoende moet elke ochtend iemand van mijn organisatie de deur openen. En omdat ik zo enorm gedreven was om vroeg te beginnen, heb ik dus meermaals mijn werkdag zittend voor de voordeur moeten beginnen. Maar ook dat werkt gewoon op Floripa.

In order to adhere to Dutch office hours, and honestly because I’m up early anyway, I also go to the office bright and early. Almost every morning I had to sprint to the bus stop because the bus was already arriving, and missing it meant waiting another 30 min. Luckily the bus drivers waited for me every time, probably because it was also entertaining for them to watch me run in my sandals. The company that owns the office building we use doesn’t start their workday until 12am. Hence every morning one of the We Roam staff members had to open the door. And because I was overly ambitious to start early, even before they arrived, I’ve had to start some of my workdays on the front porch. Which also worked out just fine in Floripa.

Gezondheid | Health

Ondertussen ben ik gaan houden van het oprennen tegen de heuvels van het eiland. De totale afstand deze week was 14 km. Een onderdeel hiervan was m’n detox-loopje op zaterdag. De dag ervoor zijn we met z’n vieren naar een zonsondergangsfeestje gegaan. Laten we het erop houden dat het heel erg gezellig was. Ik voelde me weer als een 16-jarige. Alleen daar dacht mijn lichaam anders over op zaterdag. Detoxen was de oplossing. Een veganistisch ontbijt, inclusief een detox-smoothie en een espresso; uitbrakken op het strand; een dutje; en een 5km loopje om de laatste resten alcohol eruit te zweten. Ik voelde me een stuk beter en dat was ook nodig voor de reis op zondag.

I started to love running up the hills of the island. The total distance I ran this week was 14k. Part of this was my detox-run on Saturday. The day before I went to a sunset party with three other roamers. Let’s just say that it was heaps of fun. I felt like 16 all over again. My body didn’t agree with me on that though. So I had to detox. Starting with a vegan breakfast, a smoothie and an espresso; followed by chilling on the beach and taking a nap; finished off with a 5k run to sweat out the last remains alcohol out of my body. Felt so much better afterwards, which was needed as we would travel the next day.

Reflectie | Reflection

Tijdens één van de hikes sprak ik met huisgenoot en mede-roamer Amy over de energie die je krijgt van de natuur. Een intens gevoel van geluk kan ik ervaren als ik in een natuurrijke omgeving zit, alles even kan loslaten en kan genieten van het zijn. Het is interessant om te horen dat anderen dit net zo ervaren.

Eén van de redenen waarom ik gemengde gevoelens had over het verlaten van Brazilië is omdat ik de korte duur dat ik daar was bevriend ben geraakt met Mari. Ze voelde zo vertrouwd als een zus, waarschijnlijk omdat vele van haar mooie karaktereigenschappen overeen komen met die van mijn zussen (die ik stiekem toch wel mis). Het ontmoeten van mensen met wie je snel een speciale klik hebt, blijft voor mij een hele mooie verassing die ik koester. Het is dan jammer dat je daar al zo snel weer afscheid van moet nemen.

During one of the hike I talked with housemate and fellow roamer Amy about the energy you get from being surrounded by nature. An feeling of happiness is what I experience when I’m in a beautiful green area and can let go of everything and just be. It’s nice to hear that others can experience this in the same way.

One of the reasons I’ve had mixed feeling about leaving Brazil is because in the short time I’ve been there I became friends with Mari. She is like a big sister to me, probably because many of her amazing character traits correspond with those of my sisters’ (who I do kind of miss). Meeting people who you have a special connection with is always a beautiful surprise that I cherish. So it’s very sad then to leave them behind so soon.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s